IPS Policy Pitch Contest 2021 – Winning and Commended Essays

WINNING ESSAY

 

From Conventional to Organic Farming: Towards a Slow and Steady Transition

 

By S. S. Niwarthana

 

Sri Lanka’s economy has been hit hard by the pandemic. Over two million of the country’s workforce is engaged in agriculture. The policy to shift from conventional to entirely organic farming is aimed at making Sri Lanka the first country to achieve 100% organic status in agriculture. Large-scale farmers and smallholders who are not experts bear the full brunt of the policy as they do not have a clear awareness of which areas of farming are organic or non-organic.

Farmers are experiencing a severe shortage of fertiliser and agrochemicals and have been pushed to a state of confusion. Even if organic farming is familiar, the sudden and untimely policy has been criticised by the farming community. The government later decided to mitigate the shortage by importing some chemical inputs such as nitrogen, phosphate and potassium and to produce organic fertiliser locally. The agriculture sector will face a drawback of cultivation in the future threatening food security if this issue is not properly addressed.

 

Why is it not working?

 

Organic farming is not a novel concept to Sri Lanka. Several companies and farmers currently produce organic products in different scales for export to attractive global markets. Even though all the non-organic materials are not considered as organic, the government has not yet specified what non-organic inputs will be banned, and how to overcome the loss of production and income from the organic fertiliser project. The producers so far have failed to understand the standards of organic fertiliser, from where these will be sourced and how it can boost crop yield. They cannot forecast their future harvest. Furthermore, arguments have already been raised against the quality standards of the organic fertiliser manufacturing process. Producers believe that they are not capable of managing the risk of harvest losses that will immediately occur as an outcome of the policy. As such, farmers are not willing to accept the policy on 100% organic farming.

 

Economic effects and food security

 

The government should identify the economic consequences of the ban on importing chemical fertilisers. The sudden ban imposed affects each agro-industry at various levels. The absence of equally effective substitutes for chemical fertiliser will result in loss of productivity and lead to a drop in profitability. Ad-hoc and small-scale production of compost fertiliser may not be a reliable solution to overcome the fertiliser shortfall. The drop in harvest produce or supply can occur in a variety of agricultural sectors such as paddy, tea, coconut, vegetable, fruits and spices. Tea and other industries will undergo a loss of exports and collapse in global market. Stiff competition will make it impossible to replace the global market share once more. This impacts directly on foreign exchange as a major earning source of Sri Lanka. Production will shrink in coconut oil, desiccated coconut, and other coconut products due to lack of fresh coconut availability.

 

The country is struggling with a foreign exchange crunch due to COVID-19. Increasing food prices domestically, lower incomes and reduced accessibility to food threatens both food security and health. In summary, this sudden move to shift to 100% organic fertiliser is not an effective policy to be introduced during a pandemic.

 

Recommendations on organics

 

The government should establish a specific national policy for organic farming. The policy should demarcate criteria for non-organic inputs. It should set clearly about quality standards for manufacturing organic fertiliser domestically. Chemical fertiliser should be offered in the short term at market prices to registered farmers, recommending the right mix for optimum usage of fertiliser to manage losses of harvest, as an impact of immediate ban of fertiliser. These methods can discourage the overuse of chemical fertiliser.

 

Methods to increase yields in organic farming should be popularised at regional and state levels. Farmers should be trained to pursue organic farming. A policy to embark on the production and supply of organic fertiliser and introduction of other inputs at a large scale should be introduced immediately as public-private partnerships. These policies can be aimed to recover the losses sustained in other sectors of the economy during COVID-19 while promoting food safety.


COMMENDED ESSAYS 

 

Essay by S.D.J.S. Vimalasinghe

 

වැවත් දාගැබත්- ගමත් පන්සලත් යන සංකල්පයෙන් යුක්ත අතීතයේ සිට ම ස්වයංපෝෂී ආර්ථිකයකට උරුමකම් කියන්නා වූ ලංකා සමාජය තුළ වර්තමානයේ කෘෂි ක්ෂේත්‍රය ද මහත් ආන්දෝලනයකට ලක්ව ඇති පැතිකඩකි. පවතින වසංගත තත්වය හමුවේ ගොවි ජීවිත මහමඟට ඇද වැටී ඇත්තේ රජයේ ක්‍රියා පටිපාටියේ පවත්නා විවිධ අකාර්යක්ෂමතාවන් හේතු කොටගෙන යන්න මනාව පැහැදිලි වේ. ලංකා  ජනගහනයෙන් 30% ක පමණ ප්‍රමාණයක් කෘෂි ක්ෂේත්‍රය මත සිය ජීවිකාව ගෙන යයි.එමෙන්ම කෘෂි අංශයට ලංකා දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් වැය කරන ප්‍රතිශතය 0.01% ට වඩා අඩු ප්‍රමාණයකි.

 

එමෙන්ම ශ්‍රී ලංකා කෘෂි උපාධිදාරීන්ගෙන් 85-90% අතර ප්‍රමාණයක් අදාළ ක්ෂේත්‍රයෙන් පිට සිය රැකියාව කිරීමට සිදු වේ. මෙවැනි දෑ මගින් සිදුවන්නේ අතීතයේ සිටම කෘෂිකර්මාන්තයෙන් ඉහළ දස්කම් පෑ හෙළදිව, ආසියාවේ අඩුම ප්‍රතිශතයක් කෘෂි ක්ෂේත්‍රයේ පර්‍යේෂණ හෙවත් ආයෝජන සදහා යොදවන රටක් බවට පත් වීමයි.

 

කෙසේ වෙතත් ශ්‍රී ලංකා රජය වර්තමානයේ කෘෂිකර්මාන්තය කෙරෙහි දැඩි අවධානයක් යොමු කර ඇති බව පෙනේ. එහිදී ඔවුන් උත්සහ දරන්නේ ආනයනයන් අවම කරමින් දේශීය භෝග වැඩි වැඩියෙන් නිෂ්පාදනය කර අතිරික්තය ලොව පුරා අපනයනය කිරීම තුළින් ඉහළ ආදායමක් ඉපැයීමටයි. මෙහිදී රජය විසින් වස විෂ නොමැති ආහාර නිෂ්පාදනය කිරීමේ අරමුණින් රසායනික පොහොර ආනයනය තහනම් කරන ලදී. එහිදී රජය විසින් අපේක්ෂා කරන්නේ කාබනික පොහොර රට තුළ ම නිපදවා ඒ ඔස්සේ රටවැසියන්ට ප්‍රතිලාභ රාශියක් අත්කර දීමයි. මෙහිදී කාබනික පොහොර නිෂ්පාදනය සදහා රජය විසින් නව ඉඩම් ලබා දීම, කාබනික පොහොර කිලෝ 1ක් රුපියල් 15 ක මුදලකට රජය විසින් මිලදී ගැනීම වැනි, ක්‍රියාවන් වර්තමානයේ හදුනා ගත හැක.

 

මෙහිදී ගොවියාට කාබනික පොහොර නිෂ්පාදනය කිරීමෙන් අමතර ආදායමක් ලැබිය හැකි මෙන්ම ශ්‍රී ලාංකිකයන් හට වස විසෙන් තොර දේශීය ආහාර භෝග ලබා ගැනීමටද හැකියාව ලැබේ. තවද කොම්පෝස්ට් නිෂ්පාදනය වැනි නව ව්‍යාපාර අවස්ථාවන් ද රට තුළ නිර්මාණය වේ. මෙය රටේ විරැකියාව මදක් හෝ අඩු කර ගැනීමට දායකත්වයක් සපයයි. එසේම රසායනික පොහොර ආනයනය තහනම් කිරීම, වසර දහස් ගණනක ඈත අතීතයේ සිට පැවති සාම්ප්‍රදායික ගොවිතැනට නැවත ජීවය ලබා දෙන්නකි. මන්ද යත් කාබනික පොහොර මගින් පරිසරය සමග හිතකාමී ගණුදෙනුවක යෙදීමට ගොවියාට හැකියාව ලැබේ. මේ ආකාරයෙන් රසායනික පොහොර ආනයනය තහනම් කිරීම තුළින් සාධනීය ප්‍රතිඵල ලැබෙනවා සේ ම ප්‍රායෝගික ව  ගත් කල අකාර්යක්ෂම ප්‍රතිපත්තියක් බවට පත් විය හැක. මන්ද යත් මෙම තීරණය ක්‍රියාත්මක කළ ආකාරය තුළින් කෘෂිකර්මාන්තය තව තවත් අගාධයට වැටී ඇති බවක් පෙනේ. මෙහි පවත්නා වූ අකාර්යක්ෂමතා පහත පරිදි විග්‍රහ කළ හැකිය.

 

නව ප්‍රතිපත්තිය ක්‍රියාවට නැංවීමට පෙර 99%ක් ම රසායනික පොහොර මත යැපුණු ආර්ථිකයක් ශ්‍රී ලංකාව සතු විය. මෙම ක්ෂණික තීරණය යටතේ ගොවි ජීවිත මහ මගට ඇද වැටී ඇත. මන්ද යත් ගොවීන්ගේ ඉල්ලුමට සරිලන ලෙස ලංකාවේ එකවර කාබනික පොහොර නොමැති වීම හා පවතින වගා සදහා පොහොර යෙදවීමට නොහැකි වීම ආදී නොයෙක් ගැටලු මින් පැන නැගී ඇත. මෙහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ රට තුළ ආහාර නිෂ්පාදන ඵලදායිතාව පහත වැටීමයි. මෙයට විසදුමක් ලෙස රජය එම ගොවීන්ට සහන සලසන බව පැවසුව ද පහත වැටෙන සැපයුම සපයන්නේ කෙලෙසද යන්න ගැටලුවකි. එම ද්‍රව්‍ය පිටරටින් ආනයනය කරන්නේ නම්  ඒවා කාබනික ආහාර නොවන බව පැහැදිලි ය.

 

කොරෝනා වසංගතය හමුවේ පීඩා විදින තත්ත්වයක මෙම ප්‍රතිපත්තිය හරහා කෘෂි නිෂ්පාදනවල මිල ඉහළ යාමත්, කලුකඩ බිහි වීමත් නිසා ජන ජීවිතවලට තර්ජනයක් ඇති වේ. බඩු මිල ඉහළ යෑමෙන් රට තුළ ඉල්ලුමෙන් ඇදුණු හා පිරිවැයෙන් තල්ලු වුණු උද්ධමනයක් ඇති විය හැක. එසේ ම ගොවීන් හා ගොවි ව්‍යාපාර අධෛර්යමත් වී ජනතාවට රැකියා අහිමි වීමෙන් රටේ ආර්ථිකයට පහරක් එල්ලවන තත්ත්වයක් බවට මෙය පසක් කළ හැකිය.

 

මීට අමතරව වාර ගණනාවක් මුළුල්ලේ රසායනික පොහොර සදහා හුරු වූ පස තුළින් නැවත කාබනික පොහොර හරහා සරු අස්වැන්නක් ගත හැකිද යන්න පැනයකි. සාමාන්‍ය හෙක්ටයාරයක අස්වැන්න ටොන් භාගයකින් වැඩි වීම  රටක ඒක පුද්ගල දළ දේශීය නිපැයුම  14.19% ක වැඩි වීමක් වන අතර ශ්‍රම දායකත්වය 4.6% – 5.6% තෙක් අඩු කරන්නකි. මේ හේතුවෙන් රටේ ආර්ථිකයට වන බලපෑම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ යුතු ය.

 

මෙවන් තත්ත්වයක් තුළ මෙම ප්‍රතිපත්තිය රටට සුභදායී වුව ද එය නිසි පරිදි විද්‍යාත්මක අධ්‍යනයකින් යුතු ව, මනා පැහැදිලි කිරීමක් සහිත ව, පර්‍යේශනාත්මක ව ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාවට නැංවිය යුතු ය. එනම් පවතින අයහපත් තත්ත්වය තුළ ගොවියා කබලෙන් ලිපට ඇද වැටෙන තත්ත්වයක් ඇති නොකර ක්‍රමානුකූල ව  ගුණාත්මකභාවය වෙත යොමු කළ යුතු ය. රසායනික පොහොර ආනයනය සම්පූර්ණයෙන් ම තහනම් කිරීමෙන් වන බලපෑම අවම කර ආනයනය කරන පොහොර ප්‍රමාණය පහත දැමීමක් කර කාබනික පොහොර නිෂ්පාදනය දිරිමත් කළ යුතු ය.  කාබනික පොහොර ආනයනය 50%ක් අඩු කර මෙරට විරැකියාවෙන් පෙළෙන්නන් හා ගොවීන් කාබනික පොහොර නිෂ්පාදනයට යොමු කළ යුතු අතර ඔවුන්ට අන්තර්ජාලය හරහා හෝ නිසි පුහුණුවක් හා අවශ්‍ය පහසුකම් ලබා දී මෙරට කාබනික පොහොර නිෂ්පාදනය දිරිමත් කළ යුතු ය. මන් ද කෙසෙල් වගාව සදහා කොම්පෝස්ට් පොහොර හොද නමුත් අධි සාන්ද්‍රණය  පළිබෝධ හානි වැඩි කරන්නක් බැවින් ගොවීන්ට නිසි පරිදි දැනුම්වත් කිරීම් ප්‍රාදේශීය මට්ටමින් පත්‍රිකා හරහා සිදු කළ හැක. මෙහිදී අලුතින් කාබනික පොහොර නිෂ්පාදනයට පැමිණෙන ව්‍යවසායකයින්ට හා රසායනික පොහොර වල සිට කාබනික පොහොර කරා විතැන් වන්නන්ට සහනාධාර හෝ පොලී රහිත ණය යෝජනා ඉදිරිපත් කළ යුතු ය. කොම්පෝස්ට් පොහොර ප්‍රාදේශීය මට්ටමින් නිපදවීමටත්, ඒවා මිලදී ගැනීමටත් රජය හරහා  ගොවීන්ට ලබා දීමේ වැඩපිළිවෙළක් සිදු කළ හැක. තවද කාබනික ආහාර සදහා පාරිභෝගිකයන් යොමු කිරීමට ගොවීන්ට හා පාරිභෝගිකයන්ට හානියක් නොවන ලෙස පාලන මිලක් නියම කළ හැක.වෛද්‍යවරුන් හරහා රසායනික පොහොර භාවිතයේ ප්‍රතිවිපාක පෙන්වා දීමෙන් රසායනික පොහොර භාවිතය අධෛර්යමත් කිරීමත්, රසායනික පොහොර හෙක්ටයාරයකට භාවිත කළ හැකි ප්‍රමාණය සීමා කිරීමත් මෙහිදී සිදු කළ හැක. නිදසුනක් ලෙස වර්තමානයේ හෙක්ටයාරයකට යූරියා 225kg කට පවතින මට්ටම 100kg දක්වා පහත දැමීමත්, ඉක්මවා භාවිත කරන්නන්ට දඩ මුදලක් හෝ වෙනත් දඩුවමකට යටත් කළ යුතු ය.

 

මීට අමතර ව, වස විසෙන් තොර භෝග වගා කරන්නාවූ ගොවීන් ඇගයීම හා සෑම වෙළෙඳසැලකට ම කාබනික ආහාර ලැබෙන ක්‍රියාවලියක් හා එය අත්‍යවශ්‍ය තත්ත්වයක් බවට පත් කිරීම තුළින් රට තුළ උද්ධමන තත්ත්වයකින් තොර ව ක්‍රමානුකූල ව ගොවියාගේ ම සහය හරහා ගුණාත්මක ආහාර නිපදවීම සිහිනයක් නොවේ.


 

Closing Loopholes in the Pradeshiya Sabha Act:

A Way to Uplift Sri Lanka’s Estate Population

 

By Samali Jinadasa

 

‘Ceylon tea’ has been a source of Sri Lankan pride ever since independence. According to the Annual Report of the Central Bank of Sri Lanka, tea is the largest source of Sri Lanka’s exports, accounts for 12.4% of GDP and commands a competitive position in the world’s tea industry. Ceylon tea is of high standing, but have you wondered what hands behind this brand endure?

 

A marginalised population of over one million has been experiencing chronic poverty for decades. The multidimensional nature of poverty in estates is reflected through the soaring levels of malnutrition; 40% of children are stunted and underweight, 30% do not have access to proper sanitation and around 60% are deprived of clean water. The literacy rates in the estates are the lowest at 83% and the GCE A/L pass rate is a mere 2%. Since the time of the crown, estate poverty swelled by about 50%. Compared to the urban and rural sectors, the estate sector poverty is a considerable 8.8%. In short, all poverty indicators, particularly Gini co-efficient shows that the estate sector is clustered around the poverty line. Thus, the severity of the issue intensifies owing to the long-standing inefficiencies in policymaking and the mired politics wrapped around it.

 

The roots of these deprivations could be traced back to the 1990s when the estates were privatised by the RPCs (Regional Private Companies) which had severe implications for estate workers from poor infrastructure to the attainment of meaningful citizenship. This raises concerns that the RPCs follow a ‘hands in the sand’ approach given that the competitive prices of tea have sizeably increased over two-fold over a decade from LKR 279/kg in 2007 to LKR 644/kg in 2020 December which is subjected to reduced productivity further disturbed by the COVID-19 pandemic.

 

This ripple effect is catalysed along with local government paying no heeds to the contribution through the Pradeshiya Sabha (PS) act. Conferring to section 225, the by-laws formulated by the development councils constitute the areas of “town or village” which turns a deaf ear to the estates, falling outside the administrative purview of the PS. Subsection 19 of section 33 further affirmed that the public finances of the PSs could only be allocated for “village or rural development”. The issue lies in the greater problem of not including estate sector under the definition of “rural” or “village”. Nonetheless, following decades of advocacy and lobbying by civil societies, sections 33 and 19 of the acts were amended in 2018, incorporating the estate sector.

 

It is noteworthy that unless the PS deems that the public interest justifies the infrastructure development, the funding is still confined to the consultation with the owner/administrative authority of RPCs. Therefore, the amendment of the Pradeshiya Sabha Act is still a “closed book”, due to the under- absorption of the plantation people into the local government system.

 

To conclude, the state should first recuperate the efficiency and effectiveness among these local government bodies, particularly Pradeshiya Sahbas/PS for better control and assistance on the development of estates. Considering the practicalities, the approach to this policy would be to grant authority to the RPCs. Under this approach, the production can be handled by RPCs while the sole authority of enforcing laws, providing assistance, ensuring worker rights and providing legal rights should fall under the local government scrutiny.

 

The remedy to close the loopholes of this policy can be implemented in two steps. First, section 225 of the PS Act should be further amended to grant the estate community the opportunity to participate in political decision-making processes to fall within the administrative purview of PSs. Second, Section 33 of the amended PS Act should be further revised so that the PS can fund the estate sector without the involvement of RPCs in question. This way not only would the estate sector be better off, but the overall poverty in Sri Lanka would also reduce. It’s high time the State renders justice to the hands behind Ceylon tea; the estate sector.


 

Sri Lanka’s Troubled Automobile Industry: Roads to Recovery

 

By Sandali Seneviratne

 

As part of the government’s COVID-19 pandemic economic revival plan, non-essential imports were restricted and consequently vehicle imports were banned in March 2020 for a year to curb currency outflows and strengthen the trade balance. But the ban was extended until the end of 2021 with a possibility of further extension as the pandemic worsened with fresh waves. In my view, this import ban policy should be replaced with more efficient solutions because banning vehicle imports cause some segments of the economy to face major difficulties.

 

Tough Times

 

During an interview, Mr. S. K. Gamage, President of the Vehicle Importers Association of Sri Lanka (VIASL) noted that vehicle importers and customers have been highly inconvenienced due to declining vehicle stocks and the consequent vehicle price hikes. He pointed out that importers have run out of inexpensive motor vehicles which are in high demand.

 

Many of those in the automobile industry are trapped in debt because most importers depend on loans. The government too suffered a massive loss due to the loss of tax income through vehicle imports. In 2017 and 2018 motor vehicles excise duty income of the government was LKR 171,815 mn and LKR 193,376 mn respectively. In 2019 and 2020, the excise duty income from motor vehicles reduced drastically reaching LKR 81,521 mn and LKR 43,151 mn respectively. There is a -47.1% drop in tax income. The total government revenue in 2019 was LKR 1,205,035mn and in 2020 LKR 906,359mn. The change of total revenue of the government is -24.8%.

 

During an interview, VIASL President Sampath Merenchige said, “The government has to regulate trade in this country as some local businesses now run a monopoly against importers. We understand what the government is going through. But we need to be heard on this matter. Just because there is a foreign reserves crisis, this does not mean the government is unable to provide other solutions to support this industry.”

 

Before the vehicle import ban, the government decided to import 400 vehicles including 227 luxury SUVs to the value of LKR 3.7 bn. After the implementation of the policy, the government cancelled this import order. However, the opening of Letters of Credit for import payments mean guaranteed payment, and Sri Lanka faced the prospect of being blacklisted internationally. The cancellation of confirmed LCs will affect the credibility of Sri Lanka’s banking system and will be unfavourable to the overall image of the country.

 

During an interview, a representative from the Delegation of the European Union to Sri Lanka and the Maldives said, “The EU continues to have serious concerns with the broad import restrictions imposed by Sri Lanka, in various forms, since last year and the EU has repeatedly called upon the Sri Lankan authorities to uphold World Trade Organization commitments.”

 

Roads to Recovery

 

The government approved assembling vehicles as a solution, but the VIASL has pointed out that assembling vehicles is not the only solution mainly due to the lack of technology and high cost of raw materials. But the government can encourage assembling electric vehicles (EVs) and the use of EU6 compliant vehicles. The assembly of EVs can be viable at smaller annual production volumes, as an EV has less than 20 moving parts. Over 60% of the cost of an EV is its battery. The Lithium-Ion battery of an EV can be assembled locally. Inputs such as graphene are locally available. Areas for assembly of Battery Energy Storage Systems (BESS) in Sri Lanka could be easily explored as our country has abundant solar resources. Moreover, given the relatively smaller geographical area of Sri Lanka, an EV has an adequate range to cover the distances required by most people. This will also help to reduce our fuel imports bill over time.

 

Another solution I suggest, given the government’s strong ties with China, is to consider joint investments with Chinese vehicle producers to invest and set up vehicle manufacturing plants in Sri Lanka. This way, Sri Lanka can earn foreign exchange and local consumers can purchase vehicles at a lower cost since there is no import tax added.